Roque Nublo en Roque Bentayga

Beste vrienden en volgers,

Volgens de weerberichten - en mevrouw Elvira - wordt het vandaag de zonnigste dag van de week. Tijd dus om het gebergte in het centrum van het eiland te gaan verkennen. Als het bewolkt is, vertaalt dat zich bovenin  in mist en dan heb je geen vergezichten.

De snelle snelweg langs de kust lost zich op weg naar boven op in steile slingerwegen, die evenwel toch goed te berijden zijn. Maar snel is anders. Het hele eilandoppervlak is bewoond, dus onderweg tuffen we door knollige stadjes en aardige gehuchten. Je zou er zo willen wonen. Prachtige natuur, altijd mooi weer en lekkere avocado's.

Een geliefde attractie op Gran Canaria is de Roque Nublo (Wolkenrots). Het is een eenzame vulkaanpijp die is overgebleven nadat het zachtere omhulsel weg is geeerodeerd. Hij staat op  de rand van een nog oudere en veel grotere vulkaankrater.

Na een mooie wandeling door de omgeving klimmen we omhoog naar vlakte die lijkt op het voorportaal van een tempel. En die tempel is de geweldige roque zelf. Zo hebben de oorspronkelijke bewoners van Gran Canaria, de Guanchen het ook ervaren. Voor hen was de rots heilig.  De Guanchen verkeerden in de tijd dat de Spanjaarden de Canarische eilanden ontdekten nog in het stenen tijdperk. Met rieten boten waren ze vanaf het Afrikaanse vasteland overgestoken en hier blijven wonen. Ten tijde van de Conquista waren ze natuurlijk geen partij voor de Spanjolen met harnassen en ijzeren zwaarden. In ieder geval, het is erg druk bij de Roque Nublo.

Echter als we even doorrijden naar het nabijgelegen  Roque Bentayga is het weer weldadig rustig. We rijden langs kronkelweggetjes omzoomd door rijk bloeiende amandelbomen, en in diepe dalen liggende kleine Finca's.

Roque Bentayga ziet er uit als een kasteel bovenop een rots, en dat is het ook, zij het geschapen door vulkanische activiteit. De Guanchen hebben hier voor het laatst weerstand geboden aan de invaderende Spanjaarden. We schrijven hier de vijftiende eeuw.  Velen overleefden het 15 dagen durende beleg niet, hoewel ze de Spanjaarden konden verrassen met een bombardement van stenen. Tegenwoordig wordt er druk archeologisch onderzoek gepleegd in de omringende valeien om meer te weten te komen over het leven van de oorspronkelijke Canarische bewoners.

De tegenwoordige Canariers stammen uiteraard af van de Conquistatores, maar voelen zich nu vooral Canariers. Het Spaans dat ze spreken, is van een totaal andere tongval als het Castiliaans wat ze rond Madrid spreken. Ze hebben het niet over Patatas als de knolgroente uit Zuid-Amerika, maar over Papa's. En ze zijn vriendelijk tegen de nieuwe invadeurs: de toeristen. Maar ze hebben er een dan ook een goede boterham aan hier op Gran Canaria. 

Na het beklauteren van twee Roques zijn we wel wat gaar in de benen, maar nemen toch nog de route naar De Pico de las Nieves. Maar hier slaat de boel  dicht. We rijden door een prachtig woud met Canarische pijnbomen, maar door de mist is het zicht max dertig meter.

Dan maar afdalen naar het plaatsje Telde, waar het zicht weer vol wordt en we vlak bij de Al Campo geraken  (Spaans voor de hypermarche Auchan). We slaan broodjes in voor morgen-ochtend, garnalen voor vanavond en scoren een USB aansluiting  om de foto's van gisteren en eergisteren op de laptop te kunnen sluizen en vandaar naar het bekende kikkerlandje aan de Noordzee.
We hebben vandaag de hele dag op 1800 meter hoogte gebivakkeerd. Veel zon, maar niet erg warm! En we zijn nogal rozig nu. Ook hebben we het te doen met alle gestrande Transavia reizigers.