Aguimes en de Baranca de Guayadeque
Beste vrienden en volgers,
Vandaag staat het plaatsje Aguimes en omgeving op ons programma. Bij de machtige pico's en diepe ravijnen is het vandaag mistig en kil, en zal het er niet lekker wandelen zijn.
Aguimes bestond al voordat de conquistadores hun intrede maakten. Er waren ronde huizen van ruw gestapelde stenen, betrouwbare waterbronnen vanuit het bovengelegen ravijn en daardoor geirrigeerde landbouw. Koning Ferdinand en koninging Isabella verleenden de eerste bisschop (Juan de Frias) het recht op alle grond rond Aguimes, en niet te vergeten de waterrechten. De nieuwe kolonisten bouwden een Spaans stadje met gesausde huizen met houten balkonnetjes, een kerk en een klooster. Met voornamelijk rietsuiker voor de export als bron van inkomsten. Met Moorse slaven als werkkracht en kamelen als lastdier. Hier een houten bak als lastzadel voor een kameel (eigenlijk een dromedaris, want zo'n schouw tussen je bulten is natuurlijk niet lekker).
Toen Amerika werd ontdekt, verplaatste de rietteelt zich daarheen. Denk aan de rum uit de Caribieen. De verschuivende wereldeconomie heeft ook gezorgd voor emigratie vanuit de Canarische archipel naar Louisiana (toenmalig Spaans), Mexico en Zuid-Amerika.
Tegenwoordig is het aangenaam toeven in de schaduw op het Plaza del Rosario (plein van de Rozenkrans) voor de kerk van St Sebastiaan. Of in een van de tapas bars in de omgeving. En op elke straathoek staat een aangenaam bronzen standbeeld.
Het Museo de Historia verhaalt van de wederwaardigeden van de eerste bewoners tot aan de moderne tijd. Aangenaam in drie talen: Spaans, Duits en Engels. Gran Canaria was in de tijd van Columbus de uitvalbasis voor de ontdekkingsreizen naar Amerika en Afrika. Wellicht bezoeken we nog het Casa de Colon in Las Palmas, waar Columbus nog heeft gelogeerd (hij heette eigenlijk Christobal Colon).
Het ravijn boven Aguimes heet Baranca de Guayadeque en loopt helemaal door tot het centrum van het eiland op bijna 2000 meter. Het is een wonder van diversiteit in biotopen en dus plant- en diervarieteiten.
Van oudsher woonde hier men in grotten, al of niet uitgebouwd tot kleine huisjes. Met de bijbehorende kleine boerderijtjes. Hier de situatie in Cuevas de Bermejas. Op het pleintje voor plaatselijke tapas-bar (in een grot) staan fier twee oerbewoners uit steen gehouwen.
De weg door de baranca eindigt bij Montana de las Tierras, weer zo'n eigenaardige vrijstaande vulkaankegel. Hier kan je als toerist een grotwoning huren (met bijbehorende Wifi en Bbq).
De tocht kan verder te voet, maar hier begint het mistig en koud te worden. Wellicht als we een keer in augustus hier zijn. Nu gaan we nog lekker even op ons bougainville-balkonnetje zitten.
Vandaag staat het plaatsje Aguimes en omgeving op ons programma. Bij de machtige pico's en diepe ravijnen is het vandaag mistig en kil, en zal het er niet lekker wandelen zijn.
Aguimes bestond al voordat de conquistadores hun intrede maakten. Er waren ronde huizen van ruw gestapelde stenen, betrouwbare waterbronnen vanuit het bovengelegen ravijn en daardoor geirrigeerde landbouw. Koning Ferdinand en koninging Isabella verleenden de eerste bisschop (Juan de Frias) het recht op alle grond rond Aguimes, en niet te vergeten de waterrechten. De nieuwe kolonisten bouwden een Spaans stadje met gesausde huizen met houten balkonnetjes, een kerk en een klooster. Met voornamelijk rietsuiker voor de export als bron van inkomsten. Met Moorse slaven als werkkracht en kamelen als lastdier. Hier een houten bak als lastzadel voor een kameel (eigenlijk een dromedaris, want zo'n schouw tussen je bulten is natuurlijk niet lekker).
Toen Amerika werd ontdekt, verplaatste de rietteelt zich daarheen. Denk aan de rum uit de Caribieen. De verschuivende wereldeconomie heeft ook gezorgd voor emigratie vanuit de Canarische archipel naar Louisiana (toenmalig Spaans), Mexico en Zuid-Amerika.
Tegenwoordig is het aangenaam toeven in de schaduw op het Plaza del Rosario (plein van de Rozenkrans) voor de kerk van St Sebastiaan. Of in een van de tapas bars in de omgeving. En op elke straathoek staat een aangenaam bronzen standbeeld.
Het Museo de Historia verhaalt van de wederwaardigeden van de eerste bewoners tot aan de moderne tijd. Aangenaam in drie talen: Spaans, Duits en Engels. Gran Canaria was in de tijd van Columbus de uitvalbasis voor de ontdekkingsreizen naar Amerika en Afrika. Wellicht bezoeken we nog het Casa de Colon in Las Palmas, waar Columbus nog heeft gelogeerd (hij heette eigenlijk Christobal Colon).
Het ravijn boven Aguimes heet Baranca de Guayadeque en loopt helemaal door tot het centrum van het eiland op bijna 2000 meter. Het is een wonder van diversiteit in biotopen en dus plant- en diervarieteiten.
De weg door de baranca eindigt bij Montana de las Tierras, weer zo'n eigenaardige vrijstaande vulkaankegel. Hier kan je als toerist een grotwoning huren (met bijbehorende Wifi en Bbq).
De tocht kan verder te voet, maar hier begint het mistig en koud te worden. Wellicht als we een keer in augustus hier zijn. Nu gaan we nog lekker even op ons bougainville-balkonnetje zitten.
Reacties
Een reactie posten