Arteara en het lieflijke St Lucia
Beste vrienden en volgers,
Het weerbericht voor vandaag voorspelt vandaag helaas regen. De truuk hier op Gran Canaria is om je vertier te zoeken in het zuiden van het eiland. Daar is het weer altijd beter. En zo is het. Naarmate we zuidelijker vorderen over de GC 1, kunnen we de ruitenwissers steeds een tandje trager zetten, tot een weldadig zonnetje doorbreekt. Bij Maspalomas gaan we weer omhoog de bergen in op zoek naar het gehucht Arteara. Door ondergrondse bronnen is er hier een fijne groene oase in een verder gortdroge vallei. Er is een aangenaam palmbomenbos en er wordt citrusfruit verbouwd.
Voor verwoede ruinebezoekers als we zijn, is er nog een speciale attractie. In een ver verleden is de rand van de vallei een keer volledig ingestort en ligt er een groot veld met grote brokken vulkanisch gesteente, alsof een menigte woedende grottrollen ze her en der hebben neergesmeten.
De Canarische oerbewoners verkozen deze plek om er hun doden te begraven. Van de alom aanwezige stenen werden grafheuvels gestapeld met daarbinnen een rechthoekige holte voor de overledene. Er zijn er hier honderden van die grafheuvels teruggevonden, sommige nog in ongeschonden staat. Het grote Koningsgraf ligt prominent temidden van de kleinere tomben en ontvangt op de dag van de equinox als enige de eerste zonnestralen die door een gleuf in de tegenoverliggende bergwand de grond bereiken. Door de onregelmatig gevormde rots komt de zon twee keer op, een keer met een glimp en een minuut daarna volledig.
We vervolgen de route richting St Lucia en komen onderweg pittoreske stadjes en dorpjes tegen. Er komen hier veel dagjesmensen van de stranden beneden. De plaatselijke bakker in Fataga verkoopt heerlijke amandelkoekjes en een soort kokosbollen, en spreekt ons vriendelijke aan in gebroken Duits.
In St Lucia maken we een wandeling langs een reeks oude watermolens die in vroeger tijden zorgden voor het malen van het graan. Van die molens is erg weinig over, maar het is gezellig scharrelen tussen de boerderijtjes en lapjes grond met erop een geit, een varken of een paar olijfbomen. Dit alles gelardeeerd met hoge Canarische palmen. Hier geldt nog het aloude Canarische gezegde: zitten als een bok op een diepvrieskist.
De rit terug naar de kust gaat over een bochtige en smalle weg die hoog aan de randen van een diepe kloof geplakt zit. Gelukkig is de weg overal voorzien van stevige vangrails, want de hoogtevrees kan hier ongenadig toeslaan. Al met al weer een heerlijk dagje.
Het weerbericht voor vandaag voorspelt vandaag helaas regen. De truuk hier op Gran Canaria is om je vertier te zoeken in het zuiden van het eiland. Daar is het weer altijd beter. En zo is het. Naarmate we zuidelijker vorderen over de GC 1, kunnen we de ruitenwissers steeds een tandje trager zetten, tot een weldadig zonnetje doorbreekt. Bij Maspalomas gaan we weer omhoog de bergen in op zoek naar het gehucht Arteara. Door ondergrondse bronnen is er hier een fijne groene oase in een verder gortdroge vallei. Er is een aangenaam palmbomenbos en er wordt citrusfruit verbouwd.
Voor verwoede ruinebezoekers als we zijn, is er nog een speciale attractie. In een ver verleden is de rand van de vallei een keer volledig ingestort en ligt er een groot veld met grote brokken vulkanisch gesteente, alsof een menigte woedende grottrollen ze her en der hebben neergesmeten.
De Canarische oerbewoners verkozen deze plek om er hun doden te begraven. Van de alom aanwezige stenen werden grafheuvels gestapeld met daarbinnen een rechthoekige holte voor de overledene. Er zijn er hier honderden van die grafheuvels teruggevonden, sommige nog in ongeschonden staat. Het grote Koningsgraf ligt prominent temidden van de kleinere tomben en ontvangt op de dag van de equinox als enige de eerste zonnestralen die door een gleuf in de tegenoverliggende bergwand de grond bereiken. Door de onregelmatig gevormde rots komt de zon twee keer op, een keer met een glimp en een minuut daarna volledig.
We vervolgen de route richting St Lucia en komen onderweg pittoreske stadjes en dorpjes tegen. Er komen hier veel dagjesmensen van de stranden beneden. De plaatselijke bakker in Fataga verkoopt heerlijke amandelkoekjes en een soort kokosbollen, en spreekt ons vriendelijke aan in gebroken Duits.
In St Lucia maken we een wandeling langs een reeks oude watermolens die in vroeger tijden zorgden voor het malen van het graan. Van die molens is erg weinig over, maar het is gezellig scharrelen tussen de boerderijtjes en lapjes grond met erop een geit, een varken of een paar olijfbomen. Dit alles gelardeeerd met hoge Canarische palmen. Hier geldt nog het aloude Canarische gezegde: zitten als een bok op een diepvrieskist.
De rit terug naar de kust gaat over een bochtige en smalle weg die hoog aan de randen van een diepe kloof geplakt zit. Gelukkig is de weg overal voorzien van stevige vangrails, want de hoogtevrees kan hier ongenadig toeslaan. Al met al weer een heerlijk dagje.
Reacties
Een reactie posten